dinsdag 10 augustus 2021

HET ZONNETJE IN HUIS

Gisteren werd ik, na het plegen van de grote boodschap, geconfronteerd met een toilet dat niet meer doorspoelde. Het duurde uren voordat het spoelwater eenmaal was weggesijpeld. Nogmaals doortrekken zorgde er slechts voor dat het water weer min of meer tot aan de rand van de toiletpot kwam te staan. De grote boodschap zelf bleef drijven, hetgeen niet een appetijtelijke aanblik bood. Vanochtend wandelde ik daarom naar het centraal station om daar tegen betaling gebruik te maken van het gemak. Ze hebben er goede toiletten, op zich een aanrader. Al kom ik er liever achter dat de wc's op een centraal station deugen als ik op reis ben dan uit noodweer.

Eenmaal terug ging ik eerst aan de slag met zilver soda en schoonmaakazijn, daarna met een agressiever ontstoppingsmiddel en kokend water. Niets hielp, het enige resultaat was dat de grote boodschap steeds verder vermengde met het water. Het water kreeg daardoor telkens een meer donkerbruine kleur, wat ook al geen tot verorbering van maaltijd uitnodigend uitzicht opleverde, maar er wél op duidde dat er in mijn geval zeer waarschijnlijk geen sprake is van een afgenomen leverfunctie. In dat geval zijn uitwerpselen meestal veel lichter van kleur.

Vermoeid belde ik mijn huisbaas. Die kwam met een ouderwetse plopper aanzetten en zei dat ik daarmee moest ploppen tot het euvel verholpen zou zijn. Innerlijk verklaarde ik de huisbaas voor gek. In gedachten plopte ik al een met water, urine en grote boodschap verzadigd gezogen haarbal met een doorsnede van 20 cm in mijn eigen gezicht, waarna ikzelf, mijn have en goed én de vloer ook donkerbruin zouden zijn. Aan de andere kant begon het geëmmer me nu stevig de keel uit te hangen. Ik zag het niet zitten bij iedere achterwaartse aandrang naar het station te moeten wandelen. Dus pakte ik de plopper. Met mijn handen moest ik - er zat werkelijk niets anders op - de bruine, gemengde vloeistof in, om de plopper secuur op het gat naar de afvoer te kunnen plaatsen. Toen ik voelde dat hij in de goede positie zat, trok ik de plopper aan het houten handvat omhoog. Slechts één keer. De drab deed er geen drie seconden over om met een gorgelend geluid in de afvoer te verdwijnen.

Toen zag mijn gezicht er dus ineens zó uit. 

dinsdag 3 augustus 2021

Kerkenpad

 















Nog meer kerken in Zoetermeer. Een burgerlijk gehoorzaam-christelijke kerk die zich deels achter het lover probeert te verstoppen. Er wordt gezegd dat het uit vrees voor oprukkend islamisme is. De Oosterkerk in de wijk Oosterheem, waar tot de God Vinex wordt gebeden. Vinex is overigens een nogal arbitraire term. Aangezien de afkorting staat voor 'Vierde nota ruimtelijke ordening extra' zou ik eerder op 'Vnroe' zijn gekomen. Zouden de namen van de goden Thor en Wodan staan voor 'Te huur open ruimte' en 'Wet over de aanvaardbare nieuwbouw' staan? vraag ik me af. Het WZC (Welzijn Zorg Complex) in Oosterheem, dat de ronduit originele naam 'Oosterpoort' heeft meegekregen, naar de hand van architect Jeanne Deckers. En het gebedshuis van het grootste geloof op deze planeet, de consumentistische kerk in Stadshart Zoetermeer met daarin onder meer de Westwaarts winkelpromenade. Over het logo boven de ingang moet nog eens worden nagedacht. 'ZOO' doet mij vermoeden dat er sprake is van een dierentuin. Iedere gelijkenis met beesten heb ik trachten te voorkomen door mensen waar mogelijk met hun rug naar de kijker toe te portretteren.

Gods wil








 

Gisteren ging ik op zoek naar de Heer, waar anders dan in Zoetermeer? De Heer was er niet, of het beliefde hem geen sjoege te geven. Wel was er de engel Moroni, met zijn bazuin. De engel wiens naamgevers ooit ofwel de letter i aan zijn naam toevoegden, ofwel de c eruit weglieten, om te verdonkeremanen hoe het er met zijn geestesgesteldheid voor staat. De "Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen", wordt het gebedshuis genoemd waarop Moroni prijkt. Laatste dagen, laatste dagen, tuttuttut. Ik vind het nogal een apocalyptische voorstellingen van zaken. Na Alfa, Bravo, Charlie en Delta moeten Echo en Foxtrot en de rest van het reutemeteut-virus nog volgen. Dan gaan we op zijn vroegst eens over laatste dagen spreken. Het leek erop dat de terreinknecht van het Feyenoord-stadion is getransfereerd naar voornoemde kerk. De laatste dagen mogen dan kennelijk aanstaande zijn, in de tuin ligt een biljartlaken.

dinsdag 27 juli 2021

SPACE

Ik kom er vandaag achter dat De Bijenkorf al sinds 2016 geen Drie Dwaze Dagen meer houdt. Ineens voel ik me compleet losgerukt van alles waarmee ik in verbinding dacht te staan. Ik denk niet dat een gesprek met een - weliswaar geduldig, invoelend en hulpvaardig - medewerker van de Luisterlijn in dit geval zal volstaan. Te meer daar ik er achter kwam dat in 1969 de eerste mens voet op de maan zette en de laatste in 1972. Momenteel kampt de NASA met budgetproblemen om weer eens een mens op een ander hemellichaam te droppen, te weten: op de maan. Vóór 2024 zal hier in ieder geval geen sprake van zijn. Ja, het schiet al lekker op met de vooruitgang. Wat leef ik toch op een volslagen kutplaneet.

Misschien moet ik eens een eindje gaan fietsen. Het is een schrale troost, maar ik heb dan nog het geluk om te leven in een deel van een volslagen kutplaneet waar tenminste de fietspaden fatsoenlijk zijn aangelegd en je in de stalling onder het plein voor het centraal station de banden van je fiets tot min of meer perfecte hardheid kunt oppompen, zonder dat je daar middeleeuws voorovergebogen met armen en handen kracht bij hoeft te zetten. Het is bijna ongelooflijk. Er komt automatisch lucht uit de pomp, zodra je die op het ventiel duwt. Nog onwaarachtiger: er komt geen lucht meer uit de pomp, zodra deze als vanzelf aanvoelt wanneer er voldoende in de band zit. Bij een poging tot met de vingers induwen blijkt de band inderdaad geen millimeter mee te geven.

Eenmaal met opgepompte panden per roltrap naar boven vervoerd geweest zijnde zal ik het al pedalerende ongetwijfeld niet droog houden. Maar ja, daar leef ik nu eenmaal op een volslagen kutplaneet voor. Voor wie het nog niet wist: fatsoenlijke hemellichamen kennen geen neerslag, hebben een permanente temperatuur van tweeëntwintig graden Celsius, voortdurend zonlicht waartegen men zich niet hoeft te beschermen door de huid met crèmes in te smeren en ze draaien niet om andere hemellichamen heen. Dat eeuwige gedraai van alles om alles heen, het universum werd er op een bepaald moment zelf zo horendol van dat het recalcitrant besloot uit te gaan zetten en daar niet mee te stoppen voordat al dat gedraai in zijn inwendige tot een eind was gekomen.

donderdag 29 april 2021

WAT EEN ZOOTJE

Strenger straffen. Dat sowieso. Vooral mensen die de derde keer in een week bij de kassa hun bonuskaart weer vergeten blijken te zijn. Maar! Strenger straffen over de hele maatschappelijke linie. Persfotografen met stiekeme dashcams die de goedbedoelende, eerzame, altijd hard voor zijn geld gewerkt hebbende, shovel berijdende burger een zo hoog mogelijke straf, ja zelfs een gevangenisstraf of TBS (want nergens deinzen de mainstream media voor terug), willen aansmeren met hun laffe, achterbakse opnamen? Strenger straffen. Ons land gaat naar de ratsmodee. En nu ga ik op mijn shovel op een terras inrijden. Niet omdat daar toch niemand zit. Maar omdat terrasmeubilair dat in de regen werkloos buiten staat ook strenger gestraft moet worden. Dat terrasmeubilair ontneemt kelners en kelnerinnen hun fooien, met die gore regen. Ónze kelners en kelnerinnen. Nee, daar horen we de hoge heren in Den Haag niet over. Die zijn te druk met de notulen. Nooit hebben ze het over de notulen. Maar als het terrasmeubilair zich misdraagt, zijn de notulen ineens belangrijk.

maandag 26 april 2021

EVEN ZO IN HET VOORBIJGAAN

Vijf euro vijftig”, zegt de caissière.

Ik pak kleingeld uit mijn broekzak en een biljet uit mijn portefeuille. Dit bedrag kan ik exact passen.

Meneer, het is hier een pinkassa.”

Ik steek mijn cash weer terug en antwoord haar dat ze een hoer van het grootkapitaal is.

Misprijzend kijkt ze me aan. Hoewel, misprijzend? Laat ik het 'walgend en vol ongeloof' noemen.

Op de display van haar kassa staat dat ik € 5,52 moet afrekenen. En dat is het bedrag dat van mijn rekening wordt afgeschreven. Niet 'vijf euro vijftig'. Ze had dus 'vijf euro tweeënvijftig' moeten zeggen. Want het is hier een pinkassa. Met mijn 'hoer van het grootkapitaal' heb ik het gelijk totaal aan mijn zijde.

Het ergste is dat ze daar geen flauw benul van heeft en in de veronderstelling verkeert dat ík hier de brute hond ben. Terwijl er nog geen seconde later ook nog eens automatisch akkoord wordt gegeven op twee eurocent extra afschrijving van mijn rekening.

zondag 25 april 2021

IETS ESCHER-ACHTIGS

Architectengroep S5 situeerde de begane grond op de bovenste bouwlaag en heeft voor het uitkijkplatform tevergeefs transparantie trachten te bewerkstelligen door deze op maaiveldniveau achter een blinde muur te positioneren. Twee etages boven het gebouw bevindt zich – zwevend – de zevenlaags parkeergarage, die in de praktijk slechts met de auto bereikbaar is als er een wonder gebeurt. Direct naast de garage is het entreegebied voor bezoekers van het gebouw gesitueerd. Hiermee is de laagdrempeligheid letterlijk verhoogd. En hoe! Bij Architectengroep S5 beheersen ze de kunst als geen ander in hun ontwerpen afleesbaar te maken dat ze de volle 24 uur per dag compleet van het padje zijn.


In een eerder ontwerpstadium bevond de parkeervoorziening zich geheel verdiept. Op artist impressions was dat niet zichtbaar. Dat heb je nu eenmaal met artist impressions, dat er slecht zichtbaar is wat er onder de grond is gesitueerd. In dat geval kunnen afbeeldingen van doorsneden van het ontwerp een verhelderende blik op de situatie bieden. Uiteindelijk heeft in plaats van de parkeergarage de landingsbaan voor drones een onderkomen gekregen in de kelder.


Om het ontwerp een historiserend karakter te verschaffen is esthetisch aangesloten bij de architecturale stroming van het sciencefictionisme. Vandaar dat het gehele gebouw rust op kantelen, die tegelijkertijd de dragers van de hoofdconstructie vormen. Met de kantelen hebben de ontwerpers historiserend willen verwijzen naar kasteelarchitectuur uit de middeleeuwen. Door ze onderaan het gebouw vanaf maaiveldniveau te laten oprijzen, is tegelijkertijd gekozen voor een omkering: zo is historiseren sciencefictionisme geworden. Vanwege de ongebruikelijke lengte van de kantelen kunnen deze makkelijk de indruk van kolommen wekken.


Aan de voorwaarde om plasticiteit in het gevelbeeld te bewerkstelligen heeft Architectengroep S5 ruimschoots voldaan door geen plastic, maar hoedjes van papier in de façades te verwerken. Bij de eerste de beste regenbui raakt het papier al in het ongerede, waarna het in een mum van tijd zal zijn vergaan. Doordat het volume van de kantelen iets vóór de rooilijn uitsteekt, benadrukt het wegvallen van de hoedjes van papier door een toegenomen dieptewerking de plasticiteit in het gevelbeeld. Daarnaast is het gebruik van hoedjes van papier een toppunt van duurzaamheid en cradle-to-cradle. Er hoeft niet eens een poging te worden gewaagd de gevelmaterialisering te hergebruiken, de papieren hoedjes zullen immers vergaan. In dit geval is er dus letterlijk eigenlijk veel meer sprake van cradle-to-coffin dan cradle-to-cradle.


Inpandig is de maatvoering van het gebouw afgestemd op woningen, hoewel er kantoren in zullen zijn gevestigd. Dit met het oog op een eventuele toekomstige functiewisseling. De ontwerpers zijn van mening dat ze er wat gebruiksverandering betreft niet vroeg genoeg bij kunnen zijn. Het totale gebouw rust op een fundering van 24 m diepe, ongekookte spaghetti. De delen spaghetti reiken tot de dragende bodemlaag, die zij, in weerwil van hun geringe doorsnede, niet zullen perforeren, waardoor het gebouw buitengewoon toekomstbestendig (en dus duurzaam) zal zijn en nog eeuwen mee zal kunnen. Of het nu kantoren, woningen of kindercrèches herbergt.


Er is een speciaal leidingennetwerk aangelegd dat inpandig zorg zal dragen voor voortdurend verse aanvoer en verspreiding van aerosolen, die zwanger zijn van deeltjes Covid-19. De leidingen kunnen relatief eenvoudig worden aangepast om er dagelijks kanonschoten door te kunnen afvuren. Dit voor het geval er eens een definitief verbod op vuurwerk wordt uitgevaardigd. De welstandscommissie liet weten de nodige vraagtekens bij de functionaliteit van het gebouw te hebben, maar wat dat betreft moet de welstandscommissie zwijgen en zich beperken tot oordelen over de uiterlijke kenmerken.